เศรษฐี เป็น พูดเดิล ผสมกับอะไรยังไม่เคยมีใครรู้ อายุอานามเท่าไรผมก็จำไม่ได้ครับ แต่จำได้ลางๆว่าสิบสามขึ้นไปอย่างแน่นอน และด้วยตัวเลขอายุที่ค่อนข้างสูงในสังคมหมา เศรษฐีจึงต้องเผชิญกับโรคตาหมาฟาง ซึ่งจะมีอาการคือ มองเห็นทุกอย่างในโลกเบลอไปหมด แต่ไม่สามารถเห็นวัตถุที่ไกลกว่าหนึ่งนิ้ว นับจากจมูกตัวเองได้ ที่ผมกล้าพูดว่าหนึ่งนิ้ว คือ หนึ่งนิ้วจริงๆครับ เวลาเศรษฐีเดินในบ้าน จะใช้วิธีจำทาง ผสมกับเดินมั่วเอา แต่จะค่อยๆเดินช้าๆ ถ้ามีอะไรวางขวางหน้าเศรษฐีอยู่ เศรษฐีจะใช้วิธีเดินไปจนใกล้จะชนแล้ว (ประมาณปลายจมูก) เศรษฐีก็จะเห็นว่า ข้างหน้ามันอะไรมืดๆวะ ... บวกกับได้กลิ่น ก็จะเดินหลบเอา แล้วเดินต่อไปครับ

เขาว่าหมามักคล้ายเจ้าของ เศรษฐีเองก็มีส่วนคล้ายกับผมหลายอย่างจากที่สังเกตการณ์มา มาดูกันดีกว่าครับ ว่ามีอะไรบ้าง ...

    เศรษฐีเป็นหมาปลงครับ ... ปลงยังไงวะ?

    ตอนผมเด็กๆ อายุประมาณ 8 ขวบ  ผมจำได้ว่าแม่ห้ามออกจากปากซอย โดยให้เหตุผลว่ากลัวรถชน ทั้งๆที่เพื่อนๆในหมู่บ้านทุกคนมีอิสระในการไปไหนก็ได้ด้วยซ้ำ ผมถูกเลี้ยงมาเหมือนไข่ในหิน ... ไม่สิ ไข่ในหีบเหล็กเลยต่างหาก และไม่ว่าผมจะร้องไห้จ้าละหวั่น งอแง และยกเหตุผลสารพัดมาอ้างแค่ไหน ว่าการที่เด็กคนหนึ่งจะออกไปเล่นกับเพื่อนบ้างมันเป็นเรื่องปกตินะ ... แม่ผมก็จะยืนยันคำเดิมว่า กลัวรถชน พร้อมกับเบือนหน้าหนี ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เถียงต่อไป ผมร้องไห้จนเหนื่อย จนผมเริ่มชิน จนสุดท้าย เด็กคนนี้ก็เริ่มหาอะไรเล่นในบ้านแทน

    เศรษฐีก็โดนแม่ผมเล่นเหมือนกัน ทุกครั้งที่เศรษฐีพยายามจะออกไปสำรวจโลกข้างนอก ซึ่งเป็นปกติของสังคมหมา ที่อยากจะฉี่จองอาณาบริเวณเสาไฟฟ้าบริเวณบ้านบ้าง
    แต่ทุกครั้งที่เศรษฐีพยายามจะเอาจมูกดุลประตูเปิดเพื่อออกไปเดินเล่นข้างนอก แม่ผมจะวิ่งมาเอาตีนดุลเศรษฐีกลับเข้ามาในบ้าน ปิดประตูดังแกร๊ก แล้วพูดว่า “เดี๋ยวรถชน”
    เศรษฐีทำอะไรไม่ได้นอกจากทำหน้างง ความจริงมันอาจจะคิดเหตุผลเอามาเถียงแม่ได้ดีและเด็ดกว่าผมก็ได้ แต่เสียดายที่มันพูดไม่ได้เพราะมันไม่รู้ภาษาไทยครับ

    ด้วยการเติบโตแบบลุ่มๆดอนๆ เยี่ยงไข่ในหิน และไร้อิสระโดยสิ้นเชิงเช่นนี้ กิจวัตรประจำวันในวัยเด็กของผมก็เลยดำเนินไปอย่างง่ายที่สุดและใช้ทรัพยากรน้อยที่สุด ได้แก่ วาดรูปเล่น เล่นตุ๊กตุ่น เล่นเกม เอาหนังสือการ์ตูนมานั่งอ่านพากย์เสียง (แล้วอัดใส่เทปวิทยุ ฟังเอง แล้วหัวเราะเอง ... บ้า?) ผมสิ้นหวังถึงขนาดเคยเอาโปรแกรม Microsoft PowerPoint มานั่งทำอนิเมชั่น กับ Music Video เลยล่ะครับ (จำได้ว่าตอนนั้นวาดด้วยโปรแกรม Paint)

    เศรษฐีมีกิจวัตรประจำวันไม่ต่างจากผมเท่าไรนัก แค่ทำอะไรที่หมาควรทำ เช่น เอาสีข้างถูกับมุ้งลวด นอนกลิ้งบนทราย เอาหลังถูกับพรมเช็ดเท้า วิ่งไล่งับแมลงสาป เอาตีนเขี่ยกิ้งกือ ขุดดิน กิน และ นอน

    นั่นเป็นที่มาของนิสัยพื้นเพของผมและเศรษฐี ... ทุกวันนี้ผมเข้าใจแล้วว่า “แค่มองใบ้ไม่ร่วงก็มีความสุขแล้ว” มันเป็นอย่างไร ทุกวันนี้ ผมขอบคุณแม่ผมที่ขังผมและเศรษฐีไว้ในบ้านเหมือนนักโทษ นั่นทำให้เด็กคนนี้มีเวลาคิดอะไรตั้งมากมาย จนรู้ว่า ความสุขหาได้ง่ายๆ รอบตัวจริงๆ

    ทุกวันนี้แม่ผมปล่อยให้ไปไหนก็ได้แล้วครับ ไม่กลัวรถชนแล้ว แต่ผมกลับกลายเป็นคนติดบ้าน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ไม่อยากออกไปไหนเลย เบื่อคนเยอะ เบื่อความวุ่นวาย
    เศรษฐีเอง ทุกวันนี้ไม่เคยเดินไปเอาจมูกดุลประตูบ้านอีกเลยครับ

    วัยรุ่นตอนปลายในยุคนี้ ตอนอยู่มัธยมอาจจะถูกครอบครัวส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ ร้องไห้จ้าละหวั่นตอนบ๊ายบายพ่อกับแม่ และน้ำตาไหลเปียกหมอนทุกครั้งที่คิดถึงบ้าน ผมขอกล่าวคำว่า “ยินดีด้วยครับ” ความลำบากสร้างคุณซะแล้ว ;)
    มีคนอีกตั้งมากมาย ที่ไม่เคยรู้ว่าหัวใจตัวเองแหว่งเป็นหลุมลึก ไม่ว่าจะเติมแอลกอฮอลล์ก็แล้ว ความรักก็แล้ว เงินก็แล้ว วัตถุก็แล้ว ลงไปในใจตัวเองมากเท่าไรก็ยังไม่เต็มสักที ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ถ้าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น

    ทุกวันนี้เศรษฐีเป็นหมายิ้มง่าย เดินช้าๆ วนอยู่ในบ้าน ที่จริงมันยังดูแข็งแรงมาก แต่ด้วยตัวเลขอายุที่สูง ผมจึงไม่รู้เลยว่าเช้าวันไหนที่ตื่นมาแล้วจะเห็นมันนอนนิ่งๆและหลับไปอย่างถาวร ผมรักมันมาก แต่ที่จริงผมทำใจไว้แล้วแหละครับ เศรษฐีเองจริงๆ มันก็คงนับถอยหลังให้ตัวเองอยู่เหมือนกัน

    แต่สิ่งที่ผมมั่นใจคือ ในวันที่มันจะบอกลาโลกเวรๆใบนี้ เศรษฐีจะเป็น ศพหมาอมยิ้ม ที่มีความสุขที่สุดที่ผมเคยเห็นครับ และถ้าวันนั้นมาถึง ผมไม่รู้ว่าน้ำตาผมจะไหลออกมาหรือเปล่า แต่ระหว่างที่ผมขุดหลุมฝังศพมัน ผมก็จะยิ้มไปด้วย เพื่อยินดีกับมัน ที่ได้เรียนรู้ชีวิตจนเข้าใจในชีวิตมากกว่าคนบางคนเสียอีก

    วันนี้ใจคุณยังแหว่งอยู่หรือเปล่าครับ? :P
    อ้อ ... อีกอย่างที่ผมกับเศรษฐีเหมือนกัน ... ผมกับมันยังบริสุทธิ์อยู่เลยครับ

Comment

Comment:

Tweet

เกือบจะคอมเมนทร์อะไรซึ้งๆอยู่แล้วถ้าไม่อ่านบรรทัดสุดท้ายsad smile Hot!

#3 By Kanya on 2011-11-28 22:17

คุณกับเศรษฐีทำให้ผมอมยิ้ม
ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเอง "โหว่" หรือเปล่า แต่มันก็คงมีหลุมเล็กๆ อยู่บ้างล่ะน่า อย่างน้อยก็เวลาเหงาอ่ะนะ

ขอแอ๊ดนะครับ ชอบ (ผมตามมาจากการแนะนำของคุณ Howl อีกทีนะครับ)Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

ชอบวิธีเขียนมากเลยค่ะ

แล้วก็ชอบเจ้าเศรษฐีด้วย